Το Κέντρο Πρόληψης Εξαρτησιογόνων Ουσιών Ν. Χανίων σε συνεργασία με τον ΟΚΑΝΑ, του σχολικούς συμβούλους και την υπεύθυνη σχολικών δραστηριοτήτων υλοποιεί πρόγραμμα που απευθύνεται σε δασκάλους και νηπιαγωγούς οι οποίοι επιθυμούν να ενισχύσουν την συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη των μαθητών στην τάξη, μέσα από την επεξεργασία λαϊκών παραμυθιών.
Το πρόγραμμα απευθύνθηκε σε εκπαιδευτικούς Π/βάθμις Εκπαίδευσης με βάση το σκεπτικό ότι οι συγκεκριμένες ομάδες στόχου χρησιμοποιούν το παραμύθι με στόχο την καλλιέργεια και ανάπτυξη των μαθητών προσχολικής και σχολικής ηλικίας. Το παραμύθι είναι κοινά αποδεκτό ότι αποτελεί ένα μέσο εκπαίδευσης και ψυχαγωγίας των παιδιών. Εδώ και πολλά χρόνια υποστηρίζεται από παιδαγωγούς, λαογράφους, φιλόλογους, ιστορικούς, κοινωνιολόγους, ερευνητές, ψυχολόγους, ψυχαναλιτές κ.α. ότι καλλιεργεί αξίες ζωής, εμπλουτίζει τη φαντασία, δίνει αφορμές για σκέψη, προβληματισμό και συζήτηση και γενικότερα ενισχύει την ολόπλευρη ανάπτυξη των παιδιών.
Το παραμύθι στις αρχές του 19ου αιώνα ήταν ένα μέσο ψυχαγωγίας και κοινωνικότητας όχι μόνο των παιδιών αλλά και των ενηλίκων. Στη σύγχρονη εποχή είναι πολύ διαδεδομένο το ρεαλιστικό παραμύθι που προσπαθεί να περάσει αξίες ζωής, οικολογικά, αντιπολεμικά μηνύματα, μιλάει για συναισθήματα και ιδιαίτερα για τα δυσάρεστα συναισθήματα (ζήλια, θυμός, θλίψη, μοναξιά κ.α.). Παρόλη την ευρεία διάδοση αυτού του είδους του παραμυθιού συγχρόνως γίνεται πολύ μεγάλος λόγος για το λαϊκό, παραδοσιακό, μαγικό, κλασικό ή αλλιώς το κατεξοχήν παραμύθι. Αυτό δηλαδή που μπερδεύει την αλήθεια με το ψέμα, δίνει έμφαση στο υπερφυσικό στοιχείο, μιλάει για ανήκουστα γεγονότα με τον πιο απλό, φυσικό και πραγματικό τρόπο. Αυτό το είδος παραμυθιού αρέσει περισσότερο στα παιδιά γιατί επεξεργάζεται προσωπικά εσωτερικά θέματα και συγχρόνως πανανθρώπινα. Δεν είναι τυχαία η παγκόσμια διάδοση και «ομοιομορφία» των παραδοσιακών παραμυθιών, παρ' όλες τις τοπικές του ιδιαιτερότητες
Επιπλέον το παραμύθι προτείνεται και από το υπουργείο παιδείας ως ένα μέσο για την ολόπλευρη ανάπτυξη των μαθητών. Επίσης τα παιδιά γοητεύονται από τα παραμύθια και έχουν την επιθυμία να τα ακούν και να τα ξανακούν, άρα η ανάδειξη της συμβολής τους στην εξέλιξη του παιδιού, αγγίζει ανάγκες εκπαιδευτικών και παιδιών.
Πιο συγκεκριμένα για το πρόγραμμα. Κατά τη διάρκεια των συναντήσεων με τους εκπαιδευτικούς πραγματοποιείται επεξεργασία παραμυθιών που επιλέγουν οι ίδιοι οι συμμετέχοντες. Σκοπός του προγράμματος είναι να αναγνωριστεί η κρυφή, συμβολική γλώσσα των παραμυθιών και πως αγγίζει τον ψυχισμό του παιδιού προσχολικής και σχολικής ηλικίας.
Η εκπαίδευση βασίζεται στη λειτουργία και στη δυναμική της ομάδας. Εμπεριέχει την έννοια της συζήτησης, της ανταλλαγής, της προσωπικής αναζήτησης, μέσα σε ένα πλαίσιο συνεργασίας.
Η συγκεκριμένη δράση του Κέντρου Πρόληψης μέσα από την επεξεργασία παραμυθιών δίνει τη δυνατότητα στους συμμετέχοντες να εμβαθύνουν σε θέματα αξιών, συναισθημάτων, δυσκολιών της ζωής, συγκρούσεων κ.λ.π.
Όσον αφορά στα παιδιά μέσα από την ταύτιση με τους ήρωες, ανακαλύπτουν τρόπους να επαναδιαπραγματευτούν την πραγματικότητα και να συνειδητοποιήσουν εναλλακτικούς τρόπους ύπαρξης και συνύπαρξης.
Το παραμύθι και ιδιαίτερα το παραδοσιακό ή μαγικό παραμύθι επεξεργάζεται θέματα που απασχολούν τα παιδιά, όπως η πορεία του ήρωα προς την αυτονόμηση, η αναζήτηση θηλυκής ή αρσενικής ταυτότητας, οι οικογενειακές σχέσεις, η διαχείριση συναισθημάτων φόβου, ανασφάλειας, μοναξιάς, άγχος αποχωρισμού, διαχείριση σχέσεων, αντιζηλιών, κ.α. Γίνεται κατανοητό ότι οι μαγικές αυτές ιστορίες προκαλούν τη σκέψη και τον προβληματισμό στα παιδιά αφού μιλούν για εσωτερικά τους θέματα, εσωτερικές συγκρούσεις αλλά και για τις σχέσεις τους με τον εξωτερικό κόσμο. Μέσα από τον προβληματισμό που προκαλεί το παραμύθι, πραγματοποιείται μία ενδοψυχική επεξεργασία που διευκολύνει την προσωπική και κοινωνική ανάπτυξη του παιδιού. Επίσης τα θέματα αυτά που απασχολούν τα παιδιά μπορούν να γίνουν αφορμή για συζήτηση στις τάξεις αλλά και για προσωπική έκφραση των παιδιών μέσα από το λόγο, τη ζωγραφική, το θεατρικό παιγνίδι κ.α.
Το λαϊκό παραμύθι μιλάει στη γλώσσα του παιδιού, όπου το πραγματικό και το υπερφυσικό στοιχείο συγχέονται, δεν διαχωρίζονται, άρα είναι κοντά στον ψυχισμό του παιδιού.