Η οικογένεια με παιδιά αποτελεί μία κοινωνία σε μικρογραφία. Οι σχέσεις που αναπτύσσει τόσο το ζευγάρι των γονιών μεταξύ τους όσο και τα αδέλφια προεικονίζουν για το άτομο, μοντέλα σχέσεων για τη μελλοντική κοινωνική του ζωή. Η ψυχολογία έως σήμερα έχει επικεντρωθεί στη σχέση γονείς – παιδί μελετώντας τη σημασία της στην ανάπτυξη της προσωπικότητας του ατόμου. Λιγότερα κείμενα έχουν αφιερωθεί στη σχέση μεταξύ αδελφών και στο πώς αυτή η σχέση επηρεάζει τη δόμηση της προσωπικότητας και της ταυτότητάς μας.

Γιατί μερικοί γονείς τα καταφέρνουν στη σχέση τους με τα παιδιά τους και άλλοι όχι; Γιατί μερικοί έφηβοι ενηλικιώνονται με εμπιστοσύνη, ικανότητα, φροντίδα και ασφάλεια για την ταυτότητά τους και για τις σχέσεις τους με την οικογένεια, ενώ άλλοι βγαίνουν από την εφηβεία εξαρτημένοι, χωρίς αυτοεκτίμηση, ανεπαρκείς ή ακόμη και θύματα ψυχολογικών διαταραχών;

Η οικογένεια είναι το πρώτο περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνει και αναπτύσσεται ο νέος άνθρωπος. Οι γονείς είναι εκείνοι που με την στάση τους και με τον τρόπο που θα καλύψουν τις συναισθηματικές ανάγκες των παιδιών τους, θα τα βοηθήσουν να σταθούν στα πόδια τους και να ανταποκριθούν στις αντιξοότητες της ζωής. Γιατί δυστυχώς οι κίνδυνοι οι οποίοι παραμονεύουν και τα λάθος πρότυπα με τα οποία μπορεί να ταυτιστεί ένας νέος σήμερα, είναι πολλά. Όπως πολλές είναι και οι ανάγκες στις οποίες καλείται να απαντήσει ο σημερινός γονιός, προκειμένου να είναι αποτελεσματικός στο γονεικό του ρόλο.

Το σχολείο θεωρείται θεμελιώδης θεσμός της ελληνικής κοινωνίας και βασικός φορέας κοινωνικοποίησης των νέων. Το γεγονός ότι στην σχολική κοινότητα συγκεντρώνεται η μεγάλη πλειοψηφία των νέων αλλά και η καθημερινή και πολύωρη επαφή των εκπαιδευτικών με τους μαθητές και οι σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ των συμμαθητών , συνιστούν ευνοϊκούς παράγοντες για την ουσιαστική επικοινωνία , την ενεργητική συμμετοχή και ενσωμάτωση μηνυμάτων πρόληψης.

Το κάπνισμα είναι ίσως από τις πιο επικίνδυνες συμπεριφορές του σύγχρονου ανθρώπου. Οι βλαπτικές επιδράσεις του τόσο στην ανθρώπινη υγεία όσο και στην ποιότητα της ζωής είναι πλέον τεκμηριωμένη από πολύχρονες έρευνες που ξεκίνησαν περίπου στη δεκαετία του 1960 όταν η παγκόσμια ιατρική κοινότητα άρχισε να συσχετίζει τη χρήση του τσιγάρου με βλαπτικές συνέπειες στη λειτουργία του ανθρώπινου οργανισμού.

Με το δεύτερο χρόνο της ανάπτυξης του βρέφους η εξέλιξη αφορά περισσότερο την κινητική δραστηριότητα. Η δυνατότητα να χρησιμοποιήσει το σώμα του, του επιτρέπει να δρα πάνω στο περιβάλλον και να μιμείται όχι μόνο τις κουβέντες αλλά και τις κινήσεις των ενηλίκων.